Donkere lucht van een regenbui boven het pad van strandopgang in de Noordduinen bij Callantsoog - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

In de Noordkop liggen strand en zee nooit ver weg

Ten noorden van Callantsoog zijn de duinen relatief smal. Op sommige plekken zelfs maar een paar honderd meter breed. Binnen enkele minuten loop je vanaf de parkeerplaats aan de duinrand zo het strand op. Onderweg doorkruis je een voormalige zanddijk. Ooit aangelegd om de eilanden van Callantsoog en Huisduinen met elkaar te verbinden, toen de kop van Noord-Holland nog hoofdzakelijk bestond uit woest water. Die tijd ligt ver achter ons. De strijd tegen de zee is gewonnen en het water heeft plaats gemaakt voor weilanden, bollenvelden en (vakantie)dorpjes. De hoge, steile duinenrij steekt nog steeds boven alles uit. In een strakke, kaarsrechte lijn loopt de zanddijk naar het noorden, netjes langs de provinciale weg. Vanaf de parkeerplaats lijken het strand en de zee ver weg, maar als de de steile oosthelling van de dijk hebt bedwongen, kun je al snel genieten van een prachtig, weids uitzicht.

19 november 2016 - 12:28 uur | Nikon D800E, Nikon 14-24mm f/2.8G, F/16 en 1/100 sec. bij ISO 100 en -1.0 stap

 

 


Zwartwordende wasplaat (Hygrocybe conica) tussen het gras in de duingraslanden van het Nationaal Park Duinen van Texel bij Den Hoorn - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Kleine, zeldzame zwammetjes tussen het duingras

Ze worden ook wel de ‘orchideeën onder de paddenstoelen’ genoemd. En dat is niet zo vreemd. Als je de heldere, felle kleuren van de kleine zwammetjes ziet, is een vergelijking snel gemaakt. Daarbij komt dat de meeste wasplaten zeldzaam zijn. Wasplaten voeden zich met de afgestorven wortels van grassen. Net als orchideeën stellen ze hoge eisen aan hun groeiplaats. Alleen oude, schrale (onbemeste) graslanden met een goed ontwikkelde moslaag komen in aanmerking. En die zijn schaars in Noord-Holland. In de duinen maken we nog de meeste kans. Maar ook op dijken als de Oude Schoorlse Zeedijk en Hondsbossche Slaperdijk. Deze ‘hotspots’ staan bekend om lange lijsten met bijzondere vondsten. Als wasplaten eenmaal geschikte omstandigheden vinden, kunnen er plaatselijk veel soorten door elkaar groeien. Samen met andere paddenstoelen van graslanden (satijnzwammen, knotszwammen en aardtongen) geven ze de grashellingen kleur in het najaar. Als soort zijn wasplaten vrij makkelijk te herkennen. Bijna alle wasplaten hebben een glimmerige hoed en steel; alsof er een vettige waslaag op ligt. In Nederland komen er zo’n 45 soorten voor. Maar de onderlinge verschillen zijn soms microscopisch klein. Zelfs doorgewinterde mycologen worden regelmatig op het verkeerde been gezet.

6 november 2014 - 10:50 uur | Nikon D800E, Sigma 180mm f/3.5D, F/4 en 1/250 sec. bij ISO 200 en -0,7 stap


Blauwe bloemen van grote sneeuwroem (Scilla siehei) in het vroege voorjaar op Landgoed Elswout in Overveen - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Grote sneeuwroem straalt altijd, ook als het bewolkt is

Vroeg in het voorjaar, rond eind maart, worden de nog kale bossen aan de binnenduinrand opgefleurd met de komst van grote sneeuwroem. Met haar felblauwe, stervormige bloemen is deze schoonheid niet te missen. Vaak groeien de planten dicht bij elkaar en worden grote stukken bosgrond omgetoverd tot blauwe eilanden. Van nature komt grote sneeuwroem voor in het Middellandse Zeegebied (Kreta) en Turkije. Ze is in een ver verleden ingevoerd in Nederland en langzaam verwilderd als stinsenplant. Net als zo veel andere vroege voorjaarsbloeiers. Van alle stinsenplanten is grote sneeuwroem een van de 'makkelijkste' om te fotografen. De bloemen staan hoog op de steel (tot wel 14cm hoog) waardoor je ze vaak 'vrij' kunt fotograferen, zonder hinderlijke takjes en sprietjes als je dichterbij de grond bent. En de bloemen blijven altijd open staan, ook als het bewolkt is. Ze heeft een kleiner zusje (kleine sneeuwroem), die qua uiterlijk moeilijk te onderscheiden is. Maar wel qua lengte dus.

10 april 2015 - 16:29 uur | Nikon D800E, Sigma APO 180mm f/3.5D, F/4.5 en /1640 sec. bij ISO 200 en -1.0 stap


Uitzicht over duinlandschap in de mist tijdens zonsopkomst in het Noordhollands Duinreservaat bij Egmond aan Zee - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Een frisse zonsopkomst in de duinen bij Egmond

Dit was een van de allermooiste ochtenden in 2017. Het was eind augustus. De zomer naderde zijn einde. Gedurende de dag liepen de temperaturen nog flink op, maar de nachten waren al behoorlijk koud. Dit is dé periode in het jaar voor het fotograferen van een zonsopkomst. Vol verwachting liep ik door de duinen ten zuiden van Egmond aan Zee. Het was een windstille nacht geweest. Overal in het gebied hingen dichte sluiters mist, vooral in de diepere valleien. Het is opmerkelijk hoe groot de verschillen in temperatuur kunnen zijn. Je voelt op zo'n moment de kou letterlijk aan je benen plakken als je door een laag gelegen duinvallei loopt. Heel bijzonder. Bovenop de duinen is het een stuk warmer. Vanaf de hoogste duintop die ik kon vinden, had ik een schitterend uitzicht over het landschap. De zon was inmiddels al opgekomen. Vaak is het dan snel gedaan met de mist, maar deze ochtend liet de kou zich niet wegjagen en kon ik in alle rust foto's maken.

28 augustus 2017 – 06:03 uur | Nikon D800E, Nikon 50mm f/1.8G, F/16 en 1/25 sec. met statief bij ISO 400 en -0.7 stap


Bloeiend speenkruid (Ficaria verna) langs de waterkant van sloot in het Wildrijk bij Sint Maartensvlotbrug - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Schilderen met licht aan de waterkant

Fotografen die op zoek zijn naar een beetje sfeer, moeten bij het water zijn. Aan de rand van een sloot, poeltje of plas kun je mooie lichtomstandigheden vinden die een foto net even iets extra's geven. Deze foto is genomen bij een sloot in Het Wildrijk. Vroeg in de lente is het bos nog relatief kaal en kan het zonlicht met gemak het wateroppervlak vinden. De weerspiegeling van het licht kan vanuit een lage hoek mooie lichtvlekken opleveren. Een ander voordeel is dat je bij het water vaak gebruik kunt maken van een rustige, egale achtergrond. Waarin kleuren soms verrassend mooi samenvloeien. Neem de tijd om rustig te zoeken naar de beste invalshoek. Soms zijn lichtvlekken veel te fel en is het contrast te hoog voor een aangenaam beeld. Probeer eens een compositie te vinden waarbij meerdere lichtvlekken elkaar doubleren. Dat levert mooie platen op. Ook kun je silhouetten van grassprietjes en bloemen creëren in lichtvlekken. Het is een fenomeen waar veel fotografen dankbaar gebruik van maken en waarin nog van alles is te ontdekken. Vergeet trouwens niet om een grote diafragma-opening te gebruiken, zodat de vlekken mooi rond zijn.

31 maart 2017 - 10:35 uur | Nikon D800E, Sigma 180mm f/3.5D, f/4.5 en 1/400 sec. met statief bij ISO 200 en -0.7 stap


Slingerend wandelpad tussen paars tapijt van bloeiende boshyacinten tijdens lente in het Wildrijk bij Sint Maartensvlotbrug - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Boshyacinten in het Wildrijk: een klassieker die nooit verveelt!

Wat is dat toch met de boshyacinten van Het Wildrijk? Hoe krijgen ze het voor elkaar dat ik weer elk jaar verbaasd ben door de enorme kleurenpracht?  Door de zoete geur in de lucht? Je zou verwachten dat de magie na al die jaren wel een beetje is afgezwakt, maar elke lente weet dit sprookjesbos bij Sint Maartensvlotbrug me te raken. Uiteraard komt dat door de vele bloemen. Er zijn maar weinig plekken waar boshyacinten zo massaal in bloei staan. Zelfs tussen de felgekleurde bollenvelden in de omgeving weet dit bos nog de hoofdrol op te eisen. Maar dat is niet alles. De vele sloten met inktzwart water, de verscholen bunkers met vleermuizen en de velden met varens...het Wildrijk heeft van alles te bieden. Erg groot is het bos niet. Als je een beetje doorwandelt, heb je binnen een uurtje alle hoeken wel gezien. Maar ik durf te wedden dat je in het voorjaar alle tijd verliest en er zo maar uren kunt doorbrengen. Probeer het maar eens!

3 mei 2017 - 14:50 uur | Nikon D800E, Nikon 14-24mm f/2.8G, F/22 en 1/8 sec met statief bij ISO 200 en -1.0 stap


Witte bloem van gele meeldraden van bloeiende bosanemoon tijdens lente in het bos van het Wildrijk bij Sint-Maartensvlotbrug - @ Ronald van Wijk | kustfoto.com

Dansende bloemen van bosanemoon in zacht lentezonnetje

De bosanemoon is een van de meest fotogenieke planten. Al vroeg in de lente laten de witte bloemen zich zien. Het is een echte bosplant. Hier aan de kust groeien vooral op oude buitenplaatsen, waar bosanemonen in het verleden zijn geïntroduceerd als stinsenplant. Vaak staan de planten dicht bij elkaar en vormen ze grote, aaneengesloten tapijten. De bloemen staan hoog op de steel, wat ze erg gevoelig maakt voor de wind. Het kleinste briesje laat de bloemen wild dansen, tot grote frustratie van fotografen. Maar met een beetje geduld kun je de prachtigste foto's maken. Ik probeer altijd een bloem te vinden die een mooie combinatie biedt met andere bloemen op de achtergrond. Of op de voorgrond. Zodat je een mooie witte waas krijgt.  Ook de licht doorschijnende bloemen van onderen fotograferen is vaak erg sfeervol. Zeker als je een aantal van de wijd verspreide meeldraden in het beeld kan meenemen.

31 maart 2017 - 09:39 uur | Nikon D800E, Sigma 180mm f/3.5D, F/4 en 1/1000 sec. bij ISO 200 en -0.7 stap


Jong konijn op zanderig duin nabij struweel in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland bij IJmuiden - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Konijnen zijn onmisbaar voor vitale duinen

Je zou het niet zeggen als je een zo'n lief, pluizig diertje ziet huppelen, maar konijnen zijn onmisbaar in de duinen. Er zijn maar weinig andere dieren die met hun leefwijze zo'n grote invloed uitoefenen op hun leefomgeving. Met hun continue geknabbel aan gras en struiken bijvoorbeeld. Zo konijnen voor een gevarieerd duinlandschap waarin allerlei planten en dieren een kans krijgen om te (over)leven. Konijnen zijn bovendien echte gravers. Om holen te maken waarin ze kunnen schuilen. Of om voedselrijke wortels van planten te bereiken tijdens hun zoektocht naar eten. Hiermee zorgen ze steeds weer voor nieuwe, zanderige plekken. Goed voor de natuurlijke dynamiek. En van levensbelang voor andere soorten, zoals de zandhagedis en het zandviooltje. Bovendien worden de verlaten holen van konijnen gretig gebruikt door vogels, zoals de tapuit en bergeend. In deze ondergrondse broedkamers kunnen ze relatief veilig hun jongen groot brengen. De lijst met dit soort voorbeelden is lang en geeft aan hoe belangrijk de konijn is. Het is te hopen dat dit diertje zich staande houdt, ondanks de vele virusziektes.

29 juni 2016 - 17:20 uur | Nikon D800E, Sigma 180mm f/3.5D, F/5 en 1/1000 sec. bij ISO 400 en -0.3 stap


Twee naaldbomen strekken zich uit naar blauwe lucht tussen gele en oranje bladeren van herfstbos op Buitenplaats Leyduin in Heemstede - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Vergeet niet omhoog te kijken, er is van alles te zien

Het zit niet in onze natuur. Het menselijk lichaam is er eigenlijk ook niet voor gemaakt. Als we continu omhoog zouden kijken, dan hebben we binnen de kortste keren een stevige nekkramp te pakken. Of we botsen tegen het eerste de beste obstakel op ons pad. Dus kijken we doorgaans strak voor ons uit. Natuurliefhebbers en fotografen hebben een iets ruimere blik. Onze ogen doorzoeken ook de grond, speurend naar planten, paddenstoelen, dieren of mossen. Maar hoe ervaren we ook zijn, we vergeten (te) vaak de wereld boven ons. Vooral in het bos is daar van alles te beleven. Vogelaars weten het. Hoog in de bomen houden zich allerlei dieren schuil, zoals uilen, spechten, boomklevers en eekhoorns. Zelfs de boommarter is steeds vaker te bewonderen in de duinbossen. Dus vergeet niet om af en toe omhoog te kijken; er is van alles te zien.

21 november 2014 - 12:47 uur | Nikon D800E, Nikon 14-24m f/2.8G, F/18 en 1/30 sec. bij ISO 200 en -0.7 stap


Hollandse luchten boven bloeiende reukeloze kamille op kwelder van het Kooyhoekschor in de Westelijke Waddenzee (Balgzand) bij Den Helder - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Hollandse luchten brengen elk landschap tot leven

Schilders waren er vroeger al dol op. Zij hebben van de Hollandse luchten een begrip gemaakt. Wat maakt onze lucht zo bijzonder? Is het de reflectie van het water in de vele plassen en meren op het land? Is het de hoeveelheid vochtigheid in de lucht, zo vlak bij zee? Wat het ook is, het is een genoegen om er gebruik van te kunnen maken. Voor mij zijn het dagen zoals deze! Als de lucht diepblauw is en de wind enorme wolkenpartijen over het land blaast. Als zon en schaduw elkaar steeds afwisselen en er leuke contrasten ontstaan in het landschap. En waar anders kun je dat fenomeen beter fotograferen dan boven de uitgestrektheid van de Waddenzee? Midden in een wuivende bloemenzee van reukloze kamille op de kwelder van het Kooyhoekschor.

24 augustus 2014 - 12:58 uur | Nikon D800E, Nikon 14-24 mm f/2.8G, F/22 en 1/125 sec. bij ISO 200 en -0.7 stap


Aangespoelde schelp van een wulk (Buccinum undatum) op het zand van het strand in Wijk aan Zee - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Een van de allermooiste schelpen die je kunt vinden

De wulk is een in zee levende kieuwslak. Ze leeft teruggetrokken in het donkere water, zo goed als onzichtbaar. Maar wandelend langs de vloedlijn kun je regelmatig bewijs vinden van haar bestaan. De bolvormige kluwen met eikapsels bijvoorbeeld. Ze spoelen in grote aantallen aan en worden door de wind over het strand geblazen. Zeldzamer zijn de schelpen. Daarvoor moet je een beetje geluk hebben. De wulk heeft een van de allermooiste schelpen die je kunt vinden langs de Nederlandse kust. De kegelvormige schelp is vaak vrij fors (tot 11 cm lang en 7 cm breed) en erg stevig. De vele windingen en spiraalvormige ribben geven de schelp een tropisch uiterlijk. Op het strand van Wijk aan Zee maak je een goede kans om ze te vinden, vooral na een storm in de luwte van de Noordpier. Aangespoelde schelpen van wulken  zijn vaak lichtgrijs tot blauwzwart; de geelwitte/bruine beschermlaag (periostracum) die het calcium van de schelp beschermd tegen aantasting is er dan vaak al afgesleten. Juist deze kleurvariatie maakt de schelpen nog mooier.

14 januari 2012 - 12:47 uur | Nikon D300, Sigma APO 180mm F/3.5D Macro, ISO 200, F/8 en 1/80 sec bij -1.0 EV


Onheilspellende, donkere wolkenlucht van hagelbui tijdens storm boven zee op het Kennemerstrand bij IJmuiden - © Ronald van Wijk Natuurfotografie

Rennen als de eerste hagelstenen het zand raken

Als de wind aantrekt en er grote, dikke wolkenluchten in sneltreinvaart over het land worden geblazen, dan moet je op het strand zijn. Dat zorgt voor mooie foto’s, gegarandeerd! In de verte nadert het onheil met haar primitieve krachten. De laatste badgasten graaien snel hun spullen bij elkaar en haasten zich naar de auto. Wat resteert is een verlaten wildernis, helemaal voor jou alleen. Als je bij de branding staat, met de camera in de aanslag en je ziet zo’n enorm front je kant op komen, hinkel je op twee gedachten. Aan de ene kant is er de euforie van de foto: het feit dat je dit indrukwekkende schouwspel mag vastleggen. Maar er is ook een klein beetje angst. Het besef dat je als mens plotseling piepklein kunt zijn. Als de eerste hagelstenen het zand raken, wordt het anders zo vertrouwde strand ineens een dreigende woestenij. En wordt het pijnlijk duidelijk dat je in dit akelig lege landschap nergens kunt schuilen. Rennen!

13 juli 2010 - 21:20 uur  | Nikon D300, Nikon 12-24mm F/4G, statief, ISO 100, statief, F/22 en 1/6sec bij -1.0 EV


Bloemhoofd en meeldraden van kleine pimpernel (Poterium sanguisorba) in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland bij Santpoort-Noord - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Kleine pimpernel legt haar lot in de handen van de wind

Kleine pimpernel is een zeldzaam plantje. Je vindt haar vooral in graslanden, op kalkrijke droge grond. Ik ken het plantje van de duinen in Zuid-Kennemerland. Daar groeit ze in relatief grote aantallen. In andere duingebieden ben ik kleine pimpernel (nog) niet tegengekomen. Vanaf mei is het plantje op haar mooist. Ze heeft een aparte, opvallende bloeiwijze die optimaal aansluit bij de wijze waarop ze zich voortplant. Waar de meeste rozen uit haar familie voor bestuiving zijn aangewezen op insecten, legt kleine pimpernel haar lot in de handen van de wind. Tijdens de bloei verschijnen bovenop op de bolvormige aar kleine bloedrode bloemetjes. Dit zijn de vrouwelijke bloemen. Ze zijn voorzien van franjes waarmee pollen uit de lucht gezeefd kunnen worden. De mannelijke bloemen bevinden zich daaronder. Hieruit hangen bundels van 10 tot 30 meeldraden. De helmknoppen aan het uiteinde van de meeldraden laten pollen vrij aan de lucht. En zo is de cirkel al snel rond.

19 mei 2016 - 18:41 uur | Nikon D800E, Sigma 180mm f/3.5D, F/6.3 en 1/125 sec. met statief bij ISO 400 en -0.7 stap


Opeengepakte massa van aangespoelde zeesterren (Asterias rubens) langs de vloedlijn na winterstorm op het strand van Wijk aan Zee - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Een laatste zucht van duizenden levens

Het gebeurt wel vaker dat er groepen zeesterren aanspoelen op de Nederlandse stranden. Maar in zulke grote aantallen heb ik het niet eerder meegemaakt. Op de parkeerplaats kwam de geur van dood en verderf al tegemoet. In de verte galmde het krijsen van de meeuwen. Eenmaal op het strand keek ik mijn ogen uit. Langs de vloedlijn lag een slingerende gordel van aangespoelde zeesterren. Op sommige plekken wel enkele meters breed. Met daartussen schelpen, krabben, slangensterren, zee-egels, platvissen, kreeftjes en nog veel meer. Uit de opeengepakte stapels kwam een pruttelend geluid. Het klonk als de laatste zucht van talloze levens. Vanuit zee werden nieuwe ladingen op het strand geworpen. Er leek geen einde aan te komen. Als niets vermoedende strandwandelaar denk je al snel aan allerlei rampscenario's. Aan vervuiling bijvoorbeeld. Maar nee, dit soort strandingen zijn een natuurlijk verschijnsel. Zeesterren worden tijdens winterstormen losgewoeld van de zeebodem. Door het koude zeewater zijn ze verslapt en hebben ze niet genoeg kracht om zichzelf weer vast te zetten. De stroming van de zee voert de zeesterren naar de kust, waar ze uiteindelijk op het strand worden geworpen. Eenmaal op land overleven de meeste dieren het niet. Het is een enorm treurig schouwspel.

30 december 2016 - 11:49 uur | Nikon D800E, Nikon 50mm f/1.8G, F/22 en 1/30 sec. met statief bij ISO 200 en -1.0 stap


Warm licht weerspiegelt op wolken en water tijdens zonsondergang op het strand van Wijk aan Zee - © Ronald van Wijk Natuurfotografie

Wat is een zonsondergang zonder wolken?

Ok, smaken verschillen. De ideale zonsondergang is voor iedereen anders. Gelukkig ook maar. Dus neem me niet kwalijk als ik zeg dat een zonsondergang zonder wolken een beetje ‘fantasieloos’ is. Als fotograaf zoek je nu eenmaal naar kleuren, contrasten en lijnen. Je wilt dat er iets bijzonders in het beeld gebeurt. Tijdens deze zonsondergang viel alles op zijn plaats. Het warme licht van de zakkende zon werd weerkaatst op de wolken boven zee. Het liefst heb je dan meerdere wolkenpartijen op verschillende afstanden van elkaar zodat de weerkaatsing van het zonlicht varieert van kleur. Zo ontstaat er extra diepte in het beeld. Vaak zoek ik in dit soort situaties direct de vloedlijn op, omdat in het zeewater vrijwel altijd een prachtige weerspiegeling ligt te wachten.

15 augustus 2017 - 19:45 uur | Nikon D800E, Nikon 14-24mm f/2.8G, F/22 en 1/15 sec. met statief bij ISO 100 en +1.0 stap


Roze bloemen van de orchidee hondskruid (Anacamptis pyramidalis) in het zeedorpenlandschap van het Noordhollands Duinreservaat bij Wijk aan Zee - © Ronald van Wijk Natuurfotografie

Elke zomer kleuren de duinen bij Wijk aan Zee roze

In de duinen rondom Wijk aan Zee groeit een bijzondere orchidee die nergens anders in Nederland in zulke grote aantallen voorkomt. Haar piramidevormige aar is volgepakt met kleine roze bloemetjes. Hiermee is Hondskruid makkelijk te onderscheiden van andere orchideeën in de Nederlandse duinen. Het is een prachtige verschijning en een kenmerkende soort van het zogenaamde 'zeedorpenlandschap'. Waar plantenliefhebbers elders in het land een gat in de lucht springen bij de vondst van een enkele exemplaar, groeien bij Wijk aan Zee in goede jaren duizenden exemplaren. Het Vuurbaakduin en Paasduin, onder de rook van de fabrieken van Tata Steel, zijn zulke bolwerken. Net als het gebied 'De Rellen' in het Noordhollands Duinreservaat, aan de noordkant van het dorp. Elke zomer is het genieten van een zee aan roze bloemhoofdjes tussen het wuivende gras.

14 juli 2017 - 20:04 uur | Nikon D800E, Sigma 180mm f/3.5D, F/4 en 1/200 sec. bij ISO 400 en -1.0 stap


Uitzicht op het Meertje van Burdet vanaf het wisenten-kijkpunt in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland bij Overveen - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Geen wisent te zien natuurlijk. Volgende keer beter!

Met de komst van wisenten naar het Nationaal Park Zuid-Kennemerland hebben de Nederlandse duinen er een topattractie bijgekregen. Er zijn weinig plekken in de wereld waar je deze indrukwekkende 'Europese bizon' zo goed kan bewonderen. 10 jaar geleden zijn de dieren geïntroduceerd in het Kraansvlak, een afgezet gebied ten zuiden van de zeeweg naar Zandvoort. Inmiddels hebben ze hier hun plek veroverd en doen ze het verrassend goed in het duinlandschap. Wie zelf wisenten wilt zien, kan mee op excursie met de boswachter of kiest voor het 'Wisentenpad' bij Bloemendaal aan Zee. Ook is er een uitkijkpunt in de buurt van het bezoekerscentrum, waar je vrij uitzicht hebt op een duinmeer (Meertje van Burdet). Hier komt de kudde regelmatig drinken en luieren. Tot op heden heb ik ze er zelf nog niet gezien, maar het mooie uitzicht over het duinlandschap maakt altijd een hoop goed. Volgende keer beter!

28 april 2017 - 08:12 uur | Nikon D800E, Nikon 14-24mm f/2.8G, F/22 en 1/60 sec. bij ISO 100 en -1.0 stap


Zicht op het uitkijkpunt Belvedere door een bomenlaan met geel en oranje blad tijdens herfst op Buitenplaats Leyduin in Heemstede - @ Ronald van Wijk | kustfoto.com

Een perfecte herfst in het eeuwenoude bos van Leyduin

Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar de beste periode om een bezoek te brengen aan Buitenplaats Leyduin is de herfst. Het is een van de allermooiste plekken om het najaar te ervaren. De eindeloze bomenlanen, de talrijke paddenstoelen, het dieprode blad van de gigantische beuken en de bruine kleur van de uitgestrekte velden Adelaarsvaren. Elk onderdeel van het landschap lijkt wel nauwkeurig te zijn uitgekozen om met elkaar een show neer te zetten. En vandaag kwam alles perfect samen. Met als hoogtepunt deze foto van een fraaie bomenlaan en het uitkijkpunt (Belvedere) bovenop de heuvel.

21 november 2015 - 09:47 uur | Nikon D800E, Sigma 180mm Macro f/3.5 EX DG, statief, f/11 en 1/15 sec. bij ISO 200 en -1.0LW


Door de wind gemaakte zandribbels rond schelp aan de voet van de duinen op het Kennemerstrand bij IJmuiden - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Een beetje weerstand kan geen kwaad

Het strand is een kunstgalerie. Een inspirerende plek waar elke dag weer nieuwe kunstobjecten worden aangeboden, gratis en voor iedereen. Je moet er alleen oog voor hebben. Wie tijdens een strandwandeling naar de grond kijkt, ontdekt al snel fascinerende zandvormen. Wind en water spelen met zandkorrels alsof ze geen eigen wil hebben. Een klein beetje wind is voldoende om bijzondere structuren te creëren. Vaak zijn het van die slingerende zandribbels. Je vindt ze vooral aan de voet van de eerste duintjes, waar het zand zich ophoopt nadat het over de kale vlakte van het strand is geblazen. De meeste obstakels worden genadeloos bedolven, maar sommige weten zich staande te houden. Een schelp, stokje of polletje helmgras biedt soms net voldoende weerstand en drukt zo een eigen stempel om de omgeving.

6 april 2017 - 19:02 uur | Nikon D800E, Nikon 14-24mm f/2.8G, F/14 en 1/30 sec. bij ISO 200 en -1.0 stap


Steeltjes en sporenkapsels van zandhaarmos in zacht tegenlicht tijdens zonsopkomst in het Zwanenwater bij Callantsoog - © Ronald van Wijk | kustfoto.com

Een flinke portie lentekriebels op een paar vierkante centimeter

Aan het einde van de winter, als mijn botten verkleumd zijn en het energiepeil op een dieptepunt is geraakt, kijk ik net als zo veel andere Nederlanders hunkerend uit naar de eerste aankondigingen van de lente. Als natuurliefhebber hoef je gelukkig niet lang te zoeken naar een flinke dosis lentekriebels. Het zit vaak in de kleinste dingen. Het gezang van een merel in de vroege ochtend bijvoorbeeld. Voordat je in de auto stapt op weg naar het werk. Of het zachte gekwaak van parende padden in de avond. Ook de eerste ontmoeting met een vlinder tovert direct een brede glimlach op het gezicht. In dezelfde categorie vallen de sporenkapsels van zandhaarmos. Vroeg in het voorjaar liggen de 'oranje eilandjes' verspreid over het kale duinzand. Aan het uiteinde van de honderden steeltjes bevinden zich kleine doosjes. Hier wachten sporen geduldig op hun kans om op de wind de wijde wereld te verkennen. Elk voorjaar weer kruip ik op de grond en leg ik mijn lens plat op het zand om deze lentekriebels te vereeuwigen. Je weet immers maar nooit hoe snel het weer winter wordt.

31 maart 2017 - 07:18 uur | Nikon D800E, Sigma 180mm f/3.5D, F/4 en 1/200 sec. bij ISO 200 en -0.7 stap